فکر نمی کردم من هم روزی برای نوشتن تو اتاقم دنبال ورق بگردم.

"ترک عادت موجب مرضه" یا "عادت چیز خوبی نیست"، اصلا مهم نیست

من دلم برای ورقای پریشون اتاقی که بهش "احتیاج" دارم نه عادت ،تنگ شده...

ورق پیدا می کنم . حالا... چیزی ندارم که بنویسم

پا رو زمین تو ابرا خیز بر می دارم با ریشه هایی که باید باشن و اونوقته که همش یه چیزی کمه.

اصلا همیشه یه چیزی باید کم باشه تا حس "همه چیز بودن" آدمو القا کنه. اینجا... تنها چیزی که کمه منم...

بدون پول،موبایل،کلید می زنم بیرون که دتبال خودم بگردم.می گن راه رفتن خوبه...

اما من می شینم تو پارک و بچه هایی که تو نوبت سرسره وایسادنو تماشا می کنم.

رو شونه های کودکی ای که هیچ وقت بهش فکر نمی کنم و علاقه ی چندانی هم بهش ندارم گرد و خاک نشسته...

دلم سرسره می خواد.رو پیچ اولش خودمو می بینم...

هنوز خودمو پیدا نکردم.اصلا شاید تو پارک نباشم...

به خودم رو سرسره لبخند می زنم.از همون لبخندا...!

پا می شم می رم

نمی دونم کجا

فقط می رم...

آی آدم هایی که در ساحل بی خبری نشسته اید

یک نفر در پس پرده نجات

در آب

دست تکان می دهد

آی آدم ها

غرقه است،ببینیدش!

به آب زنید

این آب از روز غرقیگتان نجات می دهد

آی آدم ها آدم ها

بی تخفیف ترین واژه باشید

در فرهنگستان شور این دهکده متروک

ساده ترین بودن باشید

در پیچیدگی هست شدن

در این دیر نا آشنای قریب

که سخت سوا کردندش رنگش کردند

هیچ کس نیست که در نامردمی این خواب سنگین

شب را درک کند

آی آدم ها،انسان ها

این زمستانی است در پشت نقاب بهار

آدم ها را با اسفند زندگیشان

با بی بهارگی چه کار؟

شب نبود اما روز هم نبود چون من زنده بودم... صاف تر از همیشه برای دلم تقلایی می کردم که می دانستم ارزش دارد و خواهد داشت،حتی اگر روزی شب ها و شب نشینی هایمان تمام شود و عمرمان هم ...

آ رام نگرفتم پس از خواستن ها و نداشتن های مکرر باز هم خواستم و این بار او هم خواست. مرا داشت ،او را داشتم و این آنجا در این سکوت مکتوب کافی بود برای همه دنیا پر از شبم...

هر دردی سر درد نبود هر سردردی سردرد فردا نبود و هر فردایی مثل آن فردا... نه نبود! فردایی پر از تحقق دیشبی پر التهاب و دلهره برای من برای باور روز قبل که در سیاهی تابناکش زنده بودم.زنده ماندم...

یک بار برای همیشه سعیم را کردم و این شد که هستیم.چه می خواستم بیش از این از خدا؟!

نمی دانم چه وقت خواهم نوشت اما اگر مصدر "شدن" و "ماندن" و "خواستن" تحقق یابد من همه انگیزه می شوم اگر مصدر "شدن" و "ماندن" تحقق یابد، خواهم نوشت

تو را...

زنگ انشا

موضوع انشا:ماه رمضان ،ماه مهمانی خداوند چگونه ماهیست و چه فوایدی برای مسلمانان واقعی دارد

مقدمه:این ماه ماه خوبی است.هیچ مسلمانی در آن گناه نمی کند. خواهرمان می گوید به این ماه God partty هم می گویند،آخر همه در این ماه چاقو تپل می شوند و خداوند هم تپل ها را دوست دارد...

جانم بگوید که پدر که در مسلمانی الگوی من است در این ماه اخلاقش یه نمه سگی می شود.نمی دانم چرا هر بار مامان می رود سر جیبش و بر می گردد زیر لب می گوید :ذلیل مرده باز هم سیگار نکشیده که افتاده به جان ما...

پدر مرد بدی نیست . در این ماه لب به سیگار نمی زند.من نمی دانم آدم هایی که سیگار نمی کشند چه به جایش می کشند اما پدر دارد رس ما را می کشد.

مادر هر روز ما را مهمان می کند.گاهی با خود اندیشه می کنم که بهشت قلچماق دارد یا نه آخر مادر در این ماه من را هر روز به باد کتک می گیرد تا در بهشت کتک خورمان ملس باشد و بعد از این ها با ناراحتی می گوید اگر حالا کتک بخورید بهتر است تا اینکه بروید جهنم. من می دانم مادرم فقط خیر مرا می خواهد و بس!آخر می دانید من از امسال گله گنگیشکی می گیرم و مادر سر ناهارم می گوید:کارد بخوره به اون شیکمت کمتر بخور بچه سبزی خوردن شده کیلویی 700 تومن...

می بینید حتی نمی توانیم در این ماه نان و سبزی بخوریم و این از ما مرد واقعی می سازد.خداوندا بابت این لطف بزرگ که همه چیز در ماه رمضان برای رفاه حال ما و امتحان مسلمانان گران می شود تو را شکر می کنیم. پدرم در این مواقع سر افطار یواشکی می گوید:تا مامانت نیومده بپر چند پر آقای سبزی خوردن بیاور که کوفت کنم تا خدا را خوش بیاید.من کمی گیج شده ام...

برادر بزرگم سحری که بیدار می شود بلا نسبت مثل اسب می خورد و کلمن آب را هم خالی می کند گاهی با خود فکر می کنم او این همه که می خورد می تواند تا سال تحویل هم ذخایر غذایی داشته باشد.او موقع افطار هم همین کار را می کند و کنار سفره یه وری می لمد و دستور می دهد و با ریموت ور می رود.

خواهرم را که نگو.فکر می کنم دارد مرجع می شود.دیروز فتوای جدیدی داد. گفت که آدم اگر وقتی روزه دار است مایعات بخورد راحت تر لاغر می شود.امروز ظهر که داشتم از در ادامه صف نان خیابان بغلی در پارک خیابان اینوری می ایستادم خواهرم و دوست پسرش را که می گوید دوست اجتماعی اش است را دیدم که داشت ایستک خربزه می خورد.

نتیجه گیری:خلاصه کنم، در این ماه ما کمتر گناه می کنیم و سعی می کنیم علاوه بر غذا محدودیت های دیگر روزمره را هم مثل ولگردی و دست کجی و غیره را تحمل کنیم.

در پایان این ماه مبارک معدل وزن خانواده متعهد و مسلمان ما بالا می رود و مادر من مانند هر سال از خودش می پرسد :آخر چرا؟

این بود انشای من

پایان

پنجره

بازه . من جلوش نشستم. اووووووووووووه چه قدر خونه هست تو این شهر!

پنجره

چند ساعتی هست که همه خوابن، اما بیرون تو خونه های دیگه چند تا چراغ روشنه...

یعنی چند نفر مثل من از تو تاریکی کم سوی خونه به بیرون نگاه می کنن؟

آدما

آدمایی که چراغای خونشون روشنه زیاد شدن!

دیوونه؟ بی خواب؟ روزه دار؟فیلم باز؟ عشق باز؟ چرا بیدارن؟ کاش چراغا رو خاموش کنن که من تو برزخ تاریک معلق بمونم...

چه قدر تا اذان مونده؟

نسیم!؟

باد میاد، سر شاخه های کچل چنار تو خیابون تکون می خوره!

موبایل

ویبره. اس ام اس:

تصور کنید ماهی سیاه کوچولویی رو که یه بازو بند خرمگسی بسته به دستش. رنگ همونی که اون مرغ ماهی خواره تو گردنش بود.

تصور کنید ماهی سیاه کوچولو داره سنگ مردی رو به سینه سوخته ش می زنه که هم نسلاشو که می تونستن همسفرای خوبی براش باشن کرده تو اکواریوم یا ماهی تابه یا از اون بدتر سطل زباله اونم نه واسه هیچ و پوچ به خاطر بیان عقاید دریا جویانه و دریا پرستانه و دریا بینانه یا یه همچین چیزی...

تصور کنید یه روزی به ماهی سیاه کوچولو خبر برسه که اومدن خونتو گشتن برای یافتن همون که امروز تو دست خیلیا تو خیابون هست، گرمو سردشم براشون فرقی نمی کنه.مامانت گفت تو این کاره نیستی از اونا نداری تو خونه،فرق گفتن و نگفتن این حرف توی بودن و نبودن مامانت بود! بعد ماهی سیاه کوچولو اربده بکشه مگه خودت خوار مادر نداری؟

الانم بعد از شاید بیست سال ماهی سیاه کوچولو می خواد بره تو همون دریاچه یا شایدم برکه سبزی که ازش اومده که شاید اگه نبود مامانش الان بود!

چی به سر این ماهی دریا پرست اومده راستی...؟همونی که سر حسن هم اومد احتمالا...؟

پ.ن:طبق فرمایشات وودی آلن من آدم خوبی نمی تونم باشم در نتیجه شبا بیدارم.در نتیجه گاهی تو نت سرگردونم. در نتیجه به چیزایی برخورد می کنم که به خاطر سبزیش سر سبز خیلی از بی خبرا رو به باد داده و سوال من اینه : این همه ارزش داره؟

پ.ن:برای اطلاعات بیشتر مراجعه شود به پر فروش ترین کتاب سال پیش نمایشگاه، یعنی داستان های کودکانه ی مرحوم صمد بهرنگ برنده جایزه صلح و اسکار و سیمرغ بلورین و فجر و غیره و غیره و غیره (مبالغه فرمودیم!)

پ.ن:من؟ یک تماشاچی ... فقط!

خط اول:

همه چیز خوب است اینجا.خوبه خوب...

"اینجا به دختری می گویی از دختر فقیر دیگری بنویس:دختری بود اسیر در چنگال فقر،آشپزی داشت فقیر،راننده ای بدبخت با چند نان خور،سرایداری تهی دست،دایه ای بی چیز... دختر دیگر از مال دنیا هیچ نداشت."

یک خط پایین تر،شاید هم بیشتر:

اینجا سعی می کنند بخندند،نمی شود.آخر همه اینجا می دوند،از صبح تا شب،برای خط برای خطوط...

صورتک دارند. صبر نمی کنند. مرفه نیستند و به آنها می خندند اما بهشان بد نمی گذرد

به گمانم...

چند خط بیشتر در قعر:

اینجا همه آرزوی یک خط بالاتر را دارند.

می خندند،گریه می کنند،شاید بیشتر از خنده ها.زنده بودن،شاید هم خطی زنده بودن - چه می دانم -همه چیز شده است برایشان...

نه صورتی نه صورتکی،نه غزلی ن،نه شعری نه حتی توانایی تجربه دردی "فراتر از زندگی"... هیچ

اینجا خط زندگی را تعیین کرده:روی خط،زیر خط،بالای خط

.

.

.

نقطه،سر خط.